ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ — ਸਿਰਫ਼ 200 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ — ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਇਹ ਮੰਨਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਥਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਸ ਦੇ ਚੁਫੇਰੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਭੂ-ਕੇਂਦਰਿਕ ਸਿਧਾਂਤ (ਜੀਓਸੈਂਟ੍ਰਿਕ ਥਿਊਰੀ) ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਵੀ ਸੀ। ਗੈਲੀਲੀਓ ਤੇ ਕੋਪਰਨਿਕਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਪਰ ਚਰਚ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹਨ:
- ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣਾ (ਰੋਟੇਸ਼ਨ)
- ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੁਫੇਰੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣਾ (ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ)
ਪਰ 1400 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰਆਨ ਨੇ ਸੂਰਹ ਤਾਹਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ «ਪੰਘੁੜਾ» (مَهْدًا – ਮਹਦ) ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ:
ਸੂਰਹ ਤਾਹਾ, ਆਇਤ 53 (quranenc.com ਤੇ ਹੋਰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ): «ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਘੁੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।»
ਅਜੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪੰਘੁੜੇ ਅਰਧ-ਗੋਲਾਕਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਹਿਲਜੁਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਘੁੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਲਿਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ «ਪੰਘੁੜਾ» (ਮਹਦ) ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਿਆ — ਨਾ ਕਿ «ਦਰੀ», «ਚਟਾਈ» ਜਾਂ «ਕਟੋਰਾ» — ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਕੁਰਆਨ ਇਸ ਨੂੰ «ਕਟੋਰੇ», «ਥਾਲੀ» ਜਾਂ «ਟਰੇ» ਵਰਗੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਜਵਾਬ ਦੇਵੋ