تا همین ۲۰۰ سال پیش، تقریباً همهٔ مردم جهان باور داشتند که زمین کاملاً ثابت است و خورشید، ماه، ستارگان و تمام آسمان به دور آن میچرخند. نظریهٔ «زمینمرکزی» (جئوسنتریک) حرف اول و آخر را میزد. گالیله و کوپرنیک که خواستند بگویند زمین در واقع حرکت میکند، با خشم و سرکوب شدید کلیسا روبهرو شدند. سرانجام در قرن بیستم، با پیشرفت تلسکوپها و ابزارهای نجومی، علم ثابت کرد که زمین دو نوع حرکت دارد: ۱. چرخش به دور خودش (حرکت وضعی) ۲. گردش به دور خورشید (حرکت انتقالی)
اما ۱۴۰۰ سال پیش از این کشفیات، قرآن کریم در سورهٔ طه با یک تشبیه بسیار دقیق و زیبا، به این حقیقت اشاره کرده بود:
آیهٔ ۵۳ سورهٔ طه (ترجمهٔ روان): «همان خدایی که زمین را برای شما همچون گهوارهای آرم و راحت قرار داد، در آن برایتان راهها گشود و از آسمان باران فرستاد، سپس با آن باران، جفتجفت گیاهان گوناگون رویاند.»
تا همین چند دههٔ پیش، گهوارههای سنتی کودکان به شکل قوسدار و معلق ساخته میشدند؛ یعنی مدام تاب میخوردند و هرگز ساکن نمیماندند. این تابخوردن هم کودک را خنک میکرد و هم او را از یک طرف گهواره به طرف دیگر میبرد. خداوند متعال با انتخاب کلمهٔ «مهد» (گهواره) به جای واژههای دیگری مثل «فرش»، «بساط» یا «کاسه»، به طور ضمنی به ما میگوید که زمین «ثابت و بیحرکت» نیست؛ بلکه دارای حرکت و جنبوجوش است. اگر قرار بود زمین را ساکن و بیحرکت تصویر کند، تشبیه به «کاسه»، «طبق» یا «سینی» بسیار مناسبتر و رایجتر بود.
بنابراین، این تشبیه زیبا و دقیق، یکی از نشانههای شگفتانگیز اعجاز علمی قرآن است که قرنها پیش از کشف علمی، به حرکت زمین اشاره کرده بود.
دیدگاهتان را بنویسید